Spel (Stadsgedicht 62)

Hier ligt het lijnenlandschap van de tennisbaan
een veld met strakke vlakken, licht en tegenlicht,
waarin de spelers ritmisch hun beweging vinden,
de rackets om en om de spelmaat slaan.

De bal suist heen en weer en volgt zijn plan.
De wind weeft netten om zijn vlucht te vangen.
Een krijtwolk blijft voor even aan de hemel hangen.

Roept het publiek eendrachtig ‘game, set, match’ –
eenieder weet: dit spel begint pas net.

Jan-Paul Rosenberg.