de zaaier schrijft niet, zegt hij

de zaaier schrijft niet, zegt hij,
maar wat is een gedicht

als het niet is wat er uit aarde
opkomt? iets dat je er

een jaargetijde geleden in
hebt neergelegd, iets

naar de zon, naar omhoog,
iets naar het oog, waarin

het zich voleinden wil,
het rooibaar worden

kan. en zie daar de zaaier
dan. zie hoe hij hongert

naar die dag. hij weet dat
het nu nog niet mag. hij

staat voor zijn nog onder-
grondse paradijs

en wacht, en ach wat wacht
hij goed! hij kijkt me aan

en sust me, zegt er zijn er zat
die hier alleen maar komen

voor de rust, geen woord-

en dan gebeurt het dat ik
zaailing word en er verlangen

naar zijn handen in me groeit,
door hem te worden toegedekt

met aarde en te wachten

op het licht der zon, te liggen
in zijn donkere, fertiele grond.